یک شبی مجنون نمازش را شکست بی وضو در کوچه لیلا نشستعشق آن شب مست مستش کرده بود فارغ از جام الستش کرده بودسجده ای زد بر لب درگاه او پر ز لیلا شد دل پر آه اوگفت یا رب از چه خوارم کرده ای بر صلیب عشق دارم کرده ایجام لیلا را به دستم داده ای وندر این بازی شکستم داده اینشتر عشقش به جانم می زنی دردم از لیل...

ما عاشق - هم بودیم - حسی که یه عادت نیستاز من که گذشت اما این رسم رفاقت نیستاینکه منو از قلبت بی واهمه می گیریاینکه منو می بازی دنبال کسی میریوقتی همه ی دنیات تنهایی و غربت بودوقتی همه جا با تو احساس یه وحشت بودکی با همه ی قلبش بغض شبتو وا کردکی حال تورو فهمید کی با تو مدارا کردباشه برو حرفی نیست من...

به یارم - بگید - خوبه من محبوبِ من آخه با تو من چه کردمبه یارم - بگید - بی کسم دلواپسم بیا دورِ تو بگردمبه یارم بگید بسشه دیگه وقتشه بیا طاقتم تمومهبه یارم بگید حالمو احوالمو بگید داشتنش آرزومهآغوشتو وا کن دل

به من ز بوی تو باد صبا دریغ نکرد ز آشنا نفس آشنا دریغ نکرد چو غنچه تنگ دلی هرگزش مباد آن گل که بوی خوش ز نسیم صبا دریغ نکرد صفای آیینه ی روی آن پری وش بادکه با شکسته دلان از صفا دریغ نکرد جفا ز بخ

گر چشم دل بر آن مه آیینه رو کنی سیر جهان در آینه ی روی او کنی خاک سیه مباش که کس برنگیردتآیینه شو که خدمت آن ماهرو کنی جان تو جلوه گاه جمال آنگهی شودکایینه اش به اشک صفا شست و شو کنی خواب

چند یاد چمن و حسرت بررسی از مرجع پرواز طبق کپی رایت کنم بشکنم این قفس و بال و پری باز کنم بس بهار آمد و پروانه و گل مست شدند من هنوز آرزوی فرصت بررسی از مرجع پرواز طبق کپی رایت کنم خار حسرت زندم زخمه به تار دل ریش چون هوای گل و مرغان هم آواز کنم ب

بیا که بار دگر گل به بار می آید بیار باده که بوی بهار می آید هزار غم ز تو دارم به دل، بیا ای گل که گل شکفته و بانگ هزار می آید طرب میانه ی خوش نیست با منش چه کنم خوشا غم تو که با ما کنار می آید

ای فرستاده سلامم به سلامت باشی غمم آن نیست كه قادر به غرامت باشی گل كه دل زنده كند بوی وفایی دارد تو مگر صاحب اعجاز و كرامت باشی خانه ی دل نه چنان ریخته از هم كه در او سر فرود آری و مایل به اقامت باشی

چی عشق تو نگاه تو ؟، داغون و نابود کرده؟ آتیشه عشقمونو کی؟ ، خاکسترو دود کرده؟ حرفایه پر مکره کدوم؟ ، گرگی تورو مغرور کرد؟ کی تورو از دلم ربود؟ ، کی تورو از من دور کرد؟ کی نقطه ضعف منو دید؟ ، کی دستات

داغون یعنی نباشی و بیاد بارونقدم زدن تنها تو خیابون تو باشی با اونغصه یعنی نباشی ام دلش قرصهیعنی اصلا حالتو نپرسه این یعنی داغونبی کس یعنی دلت همش یه چیزیش هستیعنی بفهمی با یکی دیگستبه روت نیاریمردی ی

دردمن دردجوان وطن است هرکه زاری نکنداهرمن استدردمن دردبه دورماندن توستدردمن اشک همان پیرزن استدردمن درددرآب سوختن توستدردمن دردسکوتی حزن استآهدردمن دردصدایی حزن استدردسانچی همگی ازمِهَن استمیهنم گشته آبادازجان شماهرکه کوتاهی کندهمچومن استازلباسی که توبرتن کردی آن لباسی که برایت کفن استعارفم ازغمتان ...

چون خواب ناز بود که باز از سرم گذشت نامهربان من که به ناز از برم گذشت چون ابر نوبهار بگریم درین چمن از حسرت گلی که ز چشم ترم گذشت منظور من که منظره افروز عالمی ست چون برق خنده ای زد و از منظرم گذشت آخر به عزم پرسش پروانه شمع بزم آمد ولی چو باد به خاکسترم گذشت دریای لطف بودی و من مانده با سراب دل آنگ...

برای شادی روحم کمی غزل لطفا دلم پر از غم و درد است، راه حل لطفا همیشه کام مرا تلخ می کند دنیا به قدر تلخی دنیای تان، عسل لطفا ! مرا به حال خودم ول کنید آدم ها فقط برای کمی گریه لا اقل، لطفا کسی میان شما عشق را نمی فهمد ادا،دروغ بس است این همه دغل، لطفا کجاست کوهکنی تا نشان دهد اصلا به حرف نیست ک

مانند غـریـقی کــه پر از وحـشت آب است ،می گردم و دستم پی یک تکه طناب استدلتنگی و تنـهایی و انـدوه و صـبوریاین عاقبت تیره ی یک عاشق ناب است آن مرد پر از شور و غزل ، بعد تو جان داداین آدم کوکی ، جسدی پشت نقاب است یا مشکل ارســال پیام ، از دل مــا بودیا منبــع گیــرنده ی قلـب تو خراب است زایـیــده ی در

بازآمدی ای شمع که با جمع نسازی بنشین و به پروانه بده سوز و گدازت گنجینه رازی است به هر مویت و زان موی هر چنبره ماری است به گنجینه رازت استاد شهریار

محبوبِ من! بعد از تو....گیجمخالی اممنگم. بر داربستی از(( چه خواهد شد ))(( چه خواهم کرد ))آونگم... صلح است عشق،امّااگر پای تو روزی در میان باشدبا چنگ و با دندان برای حفظِ تو، با هر که می جنگم! حسین منزوی

من و تو بارها"زمان" رادر کافه هاو خیابان هافراموش کرده بودیم...و حالا "زمان" داشت از ماانتقام می گرفت! گروس عبدالملکیان

مامان! تمام زندگی ام درد می کند دارد چه کار با خودش این مرد می کند ؟! دارد مرا شبیه همان بچّه ی لجوج که تا همیشه گریه نمی کرد می کند این باد از کدام جهنّم رسیده است که برگ، برگ، برگ مرا زرد می کند هی می رسد به نقطه ی پایان، به خودکشی یک لحظه مکث، بعد عقبگرد می کند ابری ست غوطه ور وسط خواب های مرد که...

سبزه ها را گره زدم به غمت غم ِ از صبر بیشترu2005شده ام سال ِ تحویل ِ زندگیت به هیچ سیزده های درu2005بهu2005در شده ام سفره ای از سکوت می چینم خسته از انتظار و دوری ها سال هایی که آتشم زده اند وسط چارشنبه سوری ها بچّه بودم... و غیر عیدی و عشق بچّه ها از جهان چه داشته اند ؟! در ِ گوشم فرشته ها گفتند لا...

غزل ... نگاه ... سکوت ... آفتاب ... پنجره ... تو ... نه ! نثرنیست، نه ! درهم شکسته شاعرتو در آفتاب غزل بارها بخار شده و باز گریه نموده فقط به خاطر تو کسی نیامده هرگز برای بدرقه اش و آب ریخته پشت خودش مسافر تو ! نگاه کن که چه بی ریشه راه افتاده خلاف حرکت طوفان، گل مهاجر تو اگر چه نیمه پنهان ماه تاریک...